Florida (1) EAGLE: ter zee en in de lucht
Door: Amerikanita
Blijf op de hoogte en volg Amerikanita
19 April 2014 | Verenigde Staten, Florida Keys
.
13-19 april
.
De spanjaard Juan Ponce de Leon bereikt als eerste Europeaan het Amerikaanse vasteland. Het is voorjaar van 1513 en betoverend mooi. Nooit eerder zag hij zoveel bloemen in de meest fantastische kleuren en noemt het nieuw veroverde gebied “La Florida”.
401 jaar later beleven wij een fantastische Road Trip door hetzelfde gebied. De route hebben we een beetje losjes uitgestippeld rond een paar plekken waar we in ieder geval naar toe moeten. Tent achterin en fietsen achterop de auto. Het ultieme vrijheidsgevoel.
Natuurlijk willen we naar Kennedy Space Center, Cape Canaveral. Het komt goed uit want 14 april is er een lancering en dat is een extra bonus. Een fantastische dag tussen de raketten, de Atlantis Space shuttle is zo dichtbij die kunnen we bijna aanraken. We zien een prachtige 3D film over het leven in het International Space Station (ISS) en een film over de landing van de Eagle op de maan. De Apollo is waarvoor ik hier ben. Wat was het in 1969 een spannende tijd, toen de eerste mensen op de maan waren. Met de zesde klas keken we op 20 juli naar de zwart-wit beelden op de schoolTV. Zo ver weg en toch heel dichtbij ineens. De werkstukken die ik gemaakt heb over de maanlanding en
de ruimtevaart heb ik nog!!
Helaas wordt de lancering een half uur voor tijd afgeblazen, er is een probleem met helium lekkage. Een teleurstelling voor ons. Maar vooral heel jammer voor de bemanning van ISS, die nu langer op post, boodschappen en technische apperatuur moeten wachten.
Als we later bij de tent zitten, zien we een volle oranje maan opkomen, als fantastische toegift.
Langs de Atlantische kust stoppen we hier en daar om te fietsen, naar het strand te gaan en overnachten in de tent. Net als onze eerste vakanties vroeger, toen we met de rugzak door Europa toerden samen, met de trein. Na drie dagen bereiken we Sugarloaf Key, het laatste eiland voor Key West, het zuidelijkste puntje van de VS. De tent staat perfect onder schaduwbomen, die ruizen in de zeebries. En vanddar zijn we zo in Key West. Lekker in de rondte fietsen en wandelen. Heerlijke zeelucht snuiven en het is gezellig hier en erg relaxed met leuke terrasjes.
En de Florida Keys staan in de top 10 van beste duikplekken. Duiken dus. Naar de USNS General Hoyt S. Vandenberg. De naam is bijna net zo lang als het wrak zelf, 170 meter! En ligt sinds 2009 op bijna 40 meter diepte, gepensioneerd en afgezonken om een mooi kunstmatig rif te vormen. Het weer was de afgelopen week stormachtig en de laatste dagen waren er daarom geen duiken op die plek, vlakbij de uiterste punt van de beruchte Bermuda Driehoek!! Duiken dus… ik heb er moeite mee om, op de Amerikaanse manier (“je hebt toch je brevet!”) , zonder duikinstructeur/gids te gaan en daarom komen we bij een duikschool terecht die wel een gids aan biedt, met kennis van de omstandigheden. Voor mij een geruststelling!
Vandaag gaan we ’s morgens vroeg met de “Sea Eagle” naar de duikplek. Deze boot is nu ingericht als “duikboot” maar had in 1989 een hoofdrol in James Bond “License to Kill”. Als we na een half uur varen voor anker gaan is de zee redelijk. We hebben al een briefing gehad van onze instructeur Chatty, over (zeer) sterke stroming, met lege BCD te water en blijven drijven op de tank, onmiddellijk naar de boei met het touw en meteen naar beneden, langs het touw. We springen er in, eerst Bert, later ik. Dan gaat het fout en Bert aarzelt, hij gebaart naar Chatty dat hij niet gaat duiken. Ik dus ook niet, als Buddy.
Bert blijkt zich niet goed te voelen, buiten adem en zeeziek.
Terug op de Sea Eagle komt hij weer een beetje bij en hebben we anderhalf uur rust voor de volgende duik. Gerustgesteld door Chatty, besluiten we om de tweede duik toch te proberen. Met de hele uitrusting alweer aan, kotst Bert nog even zijn laatste zeeziekte weg en springen we in de golven. Dit keer gaat het goed en drijven we snel naar de boei, grijpen het touw en dalen meteen. Dat is inderdaad de juiste manier. Vlot naar 5 meter, en verder. Als vaantjes in de storm hangen we horizontaal aan het touw en trekken we onszelf meter voor meter de diepte in. Goed op ademhaling letten en Chatty let op ons.
Eenmaal aan dek kunnen we het touw loslaten en zwemmen we rustig in de luwte van de Vandenberg. Het zicht is redelijk en achter Chatty aan verkennen we het wrak. Leuk! Door luiken en deuren komen we in de ruimen en halverwege het wrak gaan langs de buitenkant weer terug. Er is (nog) weinig koraal en ook niet veel vis maar deze unieke duik is bijzonder genoeg. Via het touw hijsen we onszelf weer omhoog, een korte stop op 5 meter en dan terug naar de oppervlakte en de boot in. We voelen ons James en Bond, blij en stoer.
Yoehoe, we made it!!
13-19 april
.
De spanjaard Juan Ponce de Leon bereikt als eerste Europeaan het Amerikaanse vasteland. Het is voorjaar van 1513 en betoverend mooi. Nooit eerder zag hij zoveel bloemen in de meest fantastische kleuren en noemt het nieuw veroverde gebied “La Florida”.
401 jaar later beleven wij een fantastische Road Trip door hetzelfde gebied. De route hebben we een beetje losjes uitgestippeld rond een paar plekken waar we in ieder geval naar toe moeten. Tent achterin en fietsen achterop de auto. Het ultieme vrijheidsgevoel.
Natuurlijk willen we naar Kennedy Space Center, Cape Canaveral. Het komt goed uit want 14 april is er een lancering en dat is een extra bonus. Een fantastische dag tussen de raketten, de Atlantis Space shuttle is zo dichtbij die kunnen we bijna aanraken. We zien een prachtige 3D film over het leven in het International Space Station (ISS) en een film over de landing van de Eagle op de maan. De Apollo is waarvoor ik hier ben. Wat was het in 1969 een spannende tijd, toen de eerste mensen op de maan waren. Met de zesde klas keken we op 20 juli naar de zwart-wit beelden op de schoolTV. Zo ver weg en toch heel dichtbij ineens. De werkstukken die ik gemaakt heb over de maanlanding en
de ruimtevaart heb ik nog!!
Helaas wordt de lancering een half uur voor tijd afgeblazen, er is een probleem met helium lekkage. Een teleurstelling voor ons. Maar vooral heel jammer voor de bemanning van ISS, die nu langer op post, boodschappen en technische apperatuur moeten wachten.
Als we later bij de tent zitten, zien we een volle oranje maan opkomen, als fantastische toegift.
Langs de Atlantische kust stoppen we hier en daar om te fietsen, naar het strand te gaan en overnachten in de tent. Net als onze eerste vakanties vroeger, toen we met de rugzak door Europa toerden samen, met de trein. Na drie dagen bereiken we Sugarloaf Key, het laatste eiland voor Key West, het zuidelijkste puntje van de VS. De tent staat perfect onder schaduwbomen, die ruizen in de zeebries. En vanddar zijn we zo in Key West. Lekker in de rondte fietsen en wandelen. Heerlijke zeelucht snuiven en het is gezellig hier en erg relaxed met leuke terrasjes.
En de Florida Keys staan in de top 10 van beste duikplekken. Duiken dus. Naar de USNS General Hoyt S. Vandenberg. De naam is bijna net zo lang als het wrak zelf, 170 meter! En ligt sinds 2009 op bijna 40 meter diepte, gepensioneerd en afgezonken om een mooi kunstmatig rif te vormen. Het weer was de afgelopen week stormachtig en de laatste dagen waren er daarom geen duiken op die plek, vlakbij de uiterste punt van de beruchte Bermuda Driehoek!! Duiken dus… ik heb er moeite mee om, op de Amerikaanse manier (“je hebt toch je brevet!”) , zonder duikinstructeur/gids te gaan en daarom komen we bij een duikschool terecht die wel een gids aan biedt, met kennis van de omstandigheden. Voor mij een geruststelling!
Vandaag gaan we ’s morgens vroeg met de “Sea Eagle” naar de duikplek. Deze boot is nu ingericht als “duikboot” maar had in 1989 een hoofdrol in James Bond “License to Kill”. Als we na een half uur varen voor anker gaan is de zee redelijk. We hebben al een briefing gehad van onze instructeur Chatty, over (zeer) sterke stroming, met lege BCD te water en blijven drijven op de tank, onmiddellijk naar de boei met het touw en meteen naar beneden, langs het touw. We springen er in, eerst Bert, later ik. Dan gaat het fout en Bert aarzelt, hij gebaart naar Chatty dat hij niet gaat duiken. Ik dus ook niet, als Buddy.
Bert blijkt zich niet goed te voelen, buiten adem en zeeziek.
Terug op de Sea Eagle komt hij weer een beetje bij en hebben we anderhalf uur rust voor de volgende duik. Gerustgesteld door Chatty, besluiten we om de tweede duik toch te proberen. Met de hele uitrusting alweer aan, kotst Bert nog even zijn laatste zeeziekte weg en springen we in de golven. Dit keer gaat het goed en drijven we snel naar de boei, grijpen het touw en dalen meteen. Dat is inderdaad de juiste manier. Vlot naar 5 meter, en verder. Als vaantjes in de storm hangen we horizontaal aan het touw en trekken we onszelf meter voor meter de diepte in. Goed op ademhaling letten en Chatty let op ons.
Eenmaal aan dek kunnen we het touw loslaten en zwemmen we rustig in de luwte van de Vandenberg. Het zicht is redelijk en achter Chatty aan verkennen we het wrak. Leuk! Door luiken en deuren komen we in de ruimen en halverwege het wrak gaan langs de buitenkant weer terug. Er is (nog) weinig koraal en ook niet veel vis maar deze unieke duik is bijzonder genoeg. Via het touw hijsen we onszelf weer omhoog, een korte stop op 5 meter en dan terug naar de oppervlakte en de boot in. We voelen ons James en Bond, blij en stoer.
Yoehoe, we made it!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
