Atlanta Mission (1)
Door: Amerikanita
Blijf op de hoogte en volg Amerikanita
23 Juni 2014 | Verenigde Staten, Atlanta
.
Had ik een missie toen ik naar Atlanta kwam?
Haha, nee, niet echt. Ik zou Singapore missen en verder wel zien. Dat missen moest na een paar maanden maar eens over zijn. En in januari ging ik op zoek naar nieuw vrijwilligerswerk.
Dat heb ik gevonden: Atlanta Mission is nu twee keer per week mijn doel.
Het daklozen probleem is enorm in de V.S. en zeker ook in het zuiden, waar Georgia bij hoort. Vooral in Downtown Atlanta zie je veel zwervers op straat, soms met hun hele hebben en houwen in een karretje of op een fiets. Schuilen in een bushokje of in de parken. Mensen met onverzorgd uiterlijk, verwaarloosd. De meeste in zichzelf gekeerd, een enkeling bedelt en soms hardnekkig. Maar elke dakloze heeft zo zijn eigen gebiedje en zal nooit lang met je meelopen. Er zijn aardig wat plekken met een eigen “bekende thuisloze”. Vlakbij het winkelcentrum aan Ponce de Leon Ave, waar ook onze Whole Foods supermarkt is, is altijd een groep mannen die daar in en om de bushalte zitten/staan. Als ik voorbij fiets zeggen de meesten aardig gedag. Een van hen is een nette vent, hij zit zich zelfs op het muurtje te scheren!
Een paar wel heel confronterende weetjes:
• 40-60% van de daklozen werken gewoon
• het minimumloon is te weinig om woonruimte te huren
• veel mensen hebben twee banen om woonruimte te kunnen huren
• 40% van de dakloze mannen is een oorlogs-veteraan
• de snelst groeiende groep onder de daklozen zijn kids onder 6 jaar
Je kunt je ogen niet afsluiten voor deze grote groep mensen. Ik ging op zoek naar een mogelijkheid om te helpen, googelde Homeless en kwam al snel op de oudste van de organisaties die iets proberen te doen aan het probleem door mensen op te vangen en weer een toekomst te bieden. Atlanta Mission: ‘Ending Homelessness’, al sinds 1938. En nog steeds een vol huis.
Op nog geen kwartier fietsen, over 10th Street heuvel af en weer op, naar het westen van de stad. Daar is de My Sister’s House. Daar verblijven dakloze vrouwen, veel van hen met hun kind(eren). Op dinsdag en woensdag assisteer ik bij het bereiden en vooral ook serveren van de lunch. Gelukkig zijn de voorraad-/koelkasten steeds goed gevuld, dankzij donaties van o.a. supermarkten en voor een hele schappelijke prijs ingekocht bij de Voedselbank. Drie keer per dag wordt er een maaltijd ter plaatse bereid met, als het even kan, verse produkten. En dan komen voor de lunch 150 a 200 vrouwen langs voor een flink bord eten. In de keuken heeft Miss Pat de leiding, zij werkt fulltime en zij is afhankelijk van hulp van vrijwilligers, van binnen en buiten het opvanghuis. Ik ben zo'n hulp en heb het best druk, maar altijd samen met een van de bewoonsters. Want degenen die tijd hebben en niet op dat moment deelnemen aan een programma, moeten de handen uit de mouwen steken.
Na de kleintjes van de peuterklasjes (zo schattig!) met hun juffen, komen de vrouwen in een lange rij langs het buffet.
Wordt vervolgd
Had ik een missie toen ik naar Atlanta kwam?
Haha, nee, niet echt. Ik zou Singapore missen en verder wel zien. Dat missen moest na een paar maanden maar eens over zijn. En in januari ging ik op zoek naar nieuw vrijwilligerswerk.
Dat heb ik gevonden: Atlanta Mission is nu twee keer per week mijn doel.
Het daklozen probleem is enorm in de V.S. en zeker ook in het zuiden, waar Georgia bij hoort. Vooral in Downtown Atlanta zie je veel zwervers op straat, soms met hun hele hebben en houwen in een karretje of op een fiets. Schuilen in een bushokje of in de parken. Mensen met onverzorgd uiterlijk, verwaarloosd. De meeste in zichzelf gekeerd, een enkeling bedelt en soms hardnekkig. Maar elke dakloze heeft zo zijn eigen gebiedje en zal nooit lang met je meelopen. Er zijn aardig wat plekken met een eigen “bekende thuisloze”. Vlakbij het winkelcentrum aan Ponce de Leon Ave, waar ook onze Whole Foods supermarkt is, is altijd een groep mannen die daar in en om de bushalte zitten/staan. Als ik voorbij fiets zeggen de meesten aardig gedag. Een van hen is een nette vent, hij zit zich zelfs op het muurtje te scheren!
Een paar wel heel confronterende weetjes:
• 40-60% van de daklozen werken gewoon
• het minimumloon is te weinig om woonruimte te huren
• veel mensen hebben twee banen om woonruimte te kunnen huren
• 40% van de dakloze mannen is een oorlogs-veteraan
• de snelst groeiende groep onder de daklozen zijn kids onder 6 jaar
Je kunt je ogen niet afsluiten voor deze grote groep mensen. Ik ging op zoek naar een mogelijkheid om te helpen, googelde Homeless en kwam al snel op de oudste van de organisaties die iets proberen te doen aan het probleem door mensen op te vangen en weer een toekomst te bieden. Atlanta Mission: ‘Ending Homelessness’, al sinds 1938. En nog steeds een vol huis.
Op nog geen kwartier fietsen, over 10th Street heuvel af en weer op, naar het westen van de stad. Daar is de My Sister’s House. Daar verblijven dakloze vrouwen, veel van hen met hun kind(eren). Op dinsdag en woensdag assisteer ik bij het bereiden en vooral ook serveren van de lunch. Gelukkig zijn de voorraad-/koelkasten steeds goed gevuld, dankzij donaties van o.a. supermarkten en voor een hele schappelijke prijs ingekocht bij de Voedselbank. Drie keer per dag wordt er een maaltijd ter plaatse bereid met, als het even kan, verse produkten. En dan komen voor de lunch 150 a 200 vrouwen langs voor een flink bord eten. In de keuken heeft Miss Pat de leiding, zij werkt fulltime en zij is afhankelijk van hulp van vrijwilligers, van binnen en buiten het opvanghuis. Ik ben zo'n hulp en heb het best druk, maar altijd samen met een van de bewoonsters. Want degenen die tijd hebben en niet op dat moment deelnemen aan een programma, moeten de handen uit de mouwen steken.
Na de kleintjes van de peuterklasjes (zo schattig!) met hun juffen, komen de vrouwen in een lange rij langs het buffet.
Wordt vervolgd
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
